AMSTERDAM -  De eerste week van 2010 is voorbij en iedereen zou al naar zijn goede voornemens moeten leven. In veel gevallen worden ze echter uitgesteld. De verboden borrel en bitterballen laten we toch niet staan, want ja het is de nieuwjaarsborrel. En eigenlijk mag daarbij ook geen sigaretje ontbreken. Wat is nu eigenlijk het probleem? Waarom kunnen we goede voornemens maar niet volhouden? Volgens psycholoog Frans Gerards schort het vaak aan een goede planning.

Voorbereiden, een plan maken, is het allerbelangrijkste”, zegt Gerards, die het boek ’Goede voornemens waarmaken schreef’. Volgens hem blijkt uit onderzoek dat mensen met een plan het beter doen. „Niet 100 procent beter, maar ze boeken wel iets meer succes.”

Wie een goed voornemens heeft, moet in het plan de valkuilen en de oplossingen daarvoor al meenemen.

„Mensen verwachten vaak dat ze een foutloos parcours zullen afleggen, maar dat is meestal niet zo. Daardoor voelen ze zich zo ernstig teleurgesteld dat ze het bijltje er maar bij neer gooien. Een andere instelling is nodig bij het behalen van een goed voornemen. „Bedenk dat je van fouten juist leert.”

Maar eerst moet een andere belangrijke vraag worden gesteld, namelijk: moet ik dit goede voornemen wel hebben? „Als je bijvoorbeeld wilt afvallen, vraag je dan eerst af of dat wel echt nodig is. En daarmee bedoel ik niet dat je één keer voor de spiegel moet staan en moet beginnen. Bedenk of het verstandig is qua gezondheid en pak het serieus aan; schakel een diëtist en een psycholoog in en maak met hen een plan. Belangrijk, want afvallen is verdomd moeilijk; 95 procent houdt het niet vol.”

En dat geldt voor veel goede voornemens. „Afvallen, stoppen met roken en meer bewegen zijn veelvoorkomende doelen. Maar ze zijn lastig te realiseren omdat men een gewoonte moet veranderen. Een leven hangt samen van gewoontes.” Zo vallen we erin terug als het tegenzit, maar ook als het meezit. „Negatieve emoties bij verveling, depressie of een conflict vormen een valkuil. Maar ook wanneer het gezellig is, dringt een gewoonte zich weer op.”

Daarbij zijn veel goede voornemens vaag, zoals Gerards ze noemt. Gezonder eten: vaag. Meer bewegen: vaag. Vroeger opstaan: vaag. „Waarom zou je vroeger op willen staan? Wat ga je dan doen in die vroege uurtjes? Hoe ga je meer bewegen? En wat is gezonder eten?” Volgends Gerards moeten doelen concreet zijn. „Ik hoor liever dat je drie keer per week gaat zwemmen.”

Als het voornemen is bepaald en concreet is, hou deze dan vooral niet voor je. „Praat serieus met mensen die je vertrouwt. Vraag of ze je willen steunen en vertel hoe je die steun ziet. Zo kunnen ze je helpen bij een terugval.”

Ook is het moment waarop we beginnen van belang. „Traditiegetrouw beginnen we 1 januari. Maar als je dan in een echtscheiding verwikkeld bent of de nalatenschap van je ouders moet regelen, dan is dat geen goed moment. Je moet een zekere rust en energie beschikbaar hebben om jezelf tot orde te roepen, om alle verleidingen te kunnen weerstaan. Eigenlijk is de maand januari geen goed moment om te beginnen. De meesten moeten nu nog bekomen van de drukke decembermaand.”

Omdat het bereiken van een goed voornemen zoveel energie kost, is het niet handig er meerdere tegelijk te willen behalen. „Dat raad ik altijd af. Schat in welke de makkelijkste is en begin daarmee. Als je die waarmaakt, dan hou je daar een positief gevoel aan over. Daarmee is het makkelijker om aan het volgende voornemen te beginnen.”

bron:telegraaf.nl